El Salvador

In mijn eentje dus verder naar El Salvador. Best spannend aangezien dit de eerste keer was dat ik echt alleen ging reizen. Ik heb wel een shuttle geboekt aangezien ik twee grensen over ging. De shuttlle vertrok om 3 uur 's nachts. Ik heb het merendeel van de reis snurkend door gebracht. Na flink wat uren aangekomen in El Tunco. Een mini stadje aan het strand. Opzoek naar een hostel. Gelukkig had ik van te voren al wat hostels bekeken. Voor het eerst moest ik nu toch echt zelf vragen of er een bed was, hoe duur het was en mag ik alles even zien. Niemand spreekt een woord engels. Dus spaans is echt noodzakelijk. Uiteindelijkk een gezellig hostel gevonden.was toch een soort overwinning voor mezelf.
De eerste twee dagen weinig contact met de mensen. Alles draait hier om surfen. Door de weeks is het vrij rustig. Iedereen gaat op tijd naar bed zodat ze 's morgens om 6 uur de golven kunnen pakken. In de middag lunchen in het hostel en daarna de zee weer in.
De eerste dagen ben ik vooral op zoek geweest naar een atm die mijn pas pakte. Helaas nergens wordt mijn pas geaccepteerd. Bleek een grote bank te zijn in een stad dichtbij. Dus hup chickenbus in en naar de stad. Op goed geluk ben ik de bus ingestapt. Geen idee waar ik eruit moet. Hoop dat ik het vanzelf zie.. Gelukkig was ik niet de enige ontwetende gringo in de bus. Naast me zat er nog een die ook geen flauw idee had hoe en wat, laat staan een woord spaans sprak. Op een bepaald moment stopte de bus bij een markt en iedereen ging de bus uit. Wij dus ook. Gelukkig bleek dit de juiste halte. Bank gevonden en boodschappen gedaan op de markt. In de supermarkt kom ik tot mijn grote verbazing grolsch tegen. In de aanbieding nog wel. Als echte tukker kon ik dit niet weerstaan. Dus twee beugels in het mandje. Weer in el tunco aangekomen heb ik een heerlijk biertje aan het zwembad gedronken.
De eerste dagen heb ik hier vooral gerelexed. Hangmat, boek, smoothies en strand.
Het is lastig om contact te maken hier. Alles gaat over surfen en over de golven. Iets waar ik de ballen verstand van heb. Daarbij zaten er vooral veel aussies in het hostel. Ze spreken engels maar er is geen bal van te verstaan. Gelukkig kwam er nog iemand in het hostel die ook geen surfer was. We hebben allebei ons eerste surfles hier gehad. Helaas ben ik geen natuurtalent. Ik loop al te klungelen om dat board vast te houden. Dan moet je er nog mee lopen en dan ben ik nog niets in het water. Tijdens de surfles verteld de leraar wanneeer je moet gaan. Hij geeft je een duw en je gaat vanzelf met de golf mee. Enige wat je hoeft te doen is opstaan. Je moet je zelf opdrukken en dan opspringen. Als er een ding is wat ik niet kan is mezelf opdrukken. Na anderhalf uur klungelen is het me twee keer gelukt om op te staan. Helaas flikker ik er net zo hard weer van af. Wel ben ik aantal keer op mijn knieen tot het strand gekomen.ñ Dit is wel echt een kick. Ik snap ook waarom dat surfen zo vet is. Maar heirvoor moet je eerst erop komen. 

De surfleraar wilde heel graag het andere meisje versieren die samen met mij de surfles had. Dit zorgde ervoor dat zij doorhem overal werd uitgenodigd. Aangezien ze niet alleen wilde heb ik me maar iopgeofferd om mee te gaan. Zo hebben we al zijn vrienden leren kennen. Die hebben ons meegenomen naar verschillende plekken waar toeristen niet vaak komen, Prachtige watervallen gezien en hiervan afgesprongen. Gezwomen in meren, grotten bezocht. Erg mooi allemaal.

Ondertussen kwam kerst dichterbij. Er was oojk een wisseling van de wacht in het hostel. Meer mensen die nog nooit hadden gesurfd. Een van de gasten kwam met het idee om een grote bbq te houden voor kerst. Dit idee is goed blijven hangen en we hebben dagen nagedacht over welk eten we wilden. Iedereen kwam met gerechten en ideeen. 

Ondertussen heb ik een ander Nl koppel leren kennen die op hun ghuwlijsreis waren. Daarbij een andere nederlander die jawel ook uit twente komt en vaak in cafe rocks. Dus gezamelijk kennisen. 

Op kerstavond ben ik dan ook heerlijk luxe uit eten geweest met de nederlanders. Erg gezellige en leuke avond gehad. Lekker in een restaurant chille en genieten. Natuurlijk daarna kwam de rest van het hostel aanschuiven en zijn de kroegen gaan verkennen. 

De volgende dag was het tijd voor de grote kerstbbq op het strand. de dag ervoor zijn we naar de markt geweest. De markt is een lange stijder die de zee in loopt. op deze dock zijn allemaal kraampjes die vis verkopen. Het meeste leeft nog, dus verser dan dit kun je niet krijgen. 5 grote lobsters, gamba's, hele sniper, baracuta's. Noem het maar op en we hebben het gekocht. 

Als eerste hebben we hout gezocht om een vuur te maken. Daarna kuil gegraven en vuur aangestoken. Vuur brand dan de vis klaar maken. Heerlijk verse groente en kruiden op die vissen. Ik heb mixmaster truus weer uit de kast gehaald dus ik was verandwoordelijk voor het bereiden van de cocktails. De mannen deden het eten. P>rima taak verdeling. mensen uit andere hostels kwamen opok aanschuiven, Iedereen had wat mee genomen. 

Uiteindelijk heerlijk met zijn alleen gegeten op het strand. De  zon zien ondergaan. Een prefecte kerst dus. 's avonds hoe kan het ook anders, de kroeg in. HIer hebben we onze gekste dansmoves uit de kast getrokken en veel lol gehad. 

Ik wilde graag naar Perquin. Een dorpje vlak bij d egrens van Honduras. HIer was vroeger het hoofdkwartier van de fmnl (denk dat dit de naam is). DE rebellen ind e burger oorlog. Ik wilde graag het museum bezoeken en zien hoe het was aangeziend e burgeroorlog nog niet zo lang geleden is geeindigd. Er bleek nog 1 jongen te zijn die dit ook wel wilde zien en daarna ook doorging naar Honduras. Dus op 27 december hebben we besloten om met het ov richting pequin te gaan. Wat weer een geweldige ervaring is.- De mensen in El Salvador zijn zo behulpzaam en vriendelijk. Ik heb me hier ontzettend over verbaasd. Aangezien je in NIcaragua alleen maar horro verhalen hoort van de locals. Daarbij vond ik het een prachtig land. De natuur was ontzettend mooi. Ik vond het wat ruiger dan Nicaragua maar prachtig. goed chickenbussen dus. Een voorbeeld cvan hoe het gaat: We vroegen de weg naar de juiste bus aan iemand, Die gelijk nee nee nee begint te roepen. We hoefden niet met de bus we konden acvhter in de bak van een vriend van hem. Was veel goedkoper. UIteindelijk 10 cent betaald voor de lift. Wij achter in de auto to volgende stop. Man ging niet verder maar hij had wel een vriend vane en vriend die dezelfde kant op ging. Dus weer achter in een autootje. weer tien cent. En zo ging dat door totdat we pequin hadden bereikt. Pequin bleek een mini dorpje te zijn. Wij de enige toeristen. Na lange reis heb ik een pepusaria opgezocht. 3 voor 1 dollar :D En naar bed. Volgende dag naar het museum. Dit bestond uit twee gdeeltes. ! waar alle foto's wapens etc hangen en een gedeelte dat bestaat uit een giga tuin waar nog het echte radio station zich bevind en de echte schuilplaatsen. Het museum was erg iondrukwekkend. Juist omdat alles zo bewaard is gebleven was het makkelijk om een idee te krijgen hoe het geweest moet zijn. We werden rondgeleid door een gids die ook gevochtren had ind e oorlog. Heb niet alles verstaan maar toch indrukwekkend. Ook erg leuk om te zien was dat het museum vooral bezocht wordt door locals zelf. Elke school maakt uitstapjes hierheen om te onderwijzen en niet te vergeten. 

Na het museum wilde we de bus pakken richting Honduras. het was nog vroeg dus wij ebsloten te gaan. Vragen aan mensen waarde bus komt. Gewoon hier langs de weh gaan staan en de bus komt hier langs. Zo gezxegd zo gedaan. 3,5 uur later nog steeds geen bus. ondertussen was het half 4 en we wilden niet in het donker aan komen in hondures. Dus wij maar terug naar het hostal en nopg een nacht geboekt. Volgende dag zou de bus om 6 uur gaan. We hebben nog navraag gedaan bij de toeristen politie. Nou raad eens... weer 2 uur langs de kant van de weg staan wachten en geen bus. De eigenaar van het hostel was ondertussen wakker en zag ons staan. HIj heeft zijn auto gepakt en ons naar de juiste straat gebracht.dit was nog wel een flink eind uit het dorp. Heeft ons hier weruit gegoouid. Samen met nog een paar mensen wachten op de bus. Na een tijdje wij vragejnj hoe het zit met de bus. De eerste bus had deze morgen een giga ongeluk gehad. Dus die reed niet meer. Tja en de tweede bus, geen idee,.. tweede bus is nooit koomen opdagen. Dus er zat maar 1 ding op. Liften... (sorry pa en ma) Maar ja uiteindelijk hele stuk naar naar honduras en helft van honduras gelift.

Het liften gaat wat anders hier aangezien iedereen het een soort van doet. Je wacht tot iemand stopt met een op bak in de auto. Zo´n caddie geval ding. Of gewoon een vrachtwagen waar je in, op of onder klimt. Ligt er maar net aan waar ruimte is. Veiligheid wordt niet zo naar gekeken. 

Ergens had ik wel gelzen dat de grens overgang niet helemaal voor toeristen was bedoelt. Maar de locals zeiden allemaal dat we die kant op moesten. Dus we zijn op sleep touw genomen door een oudere man. Die ook naar Honduras ging. MEt zijn drieen dus liftent. 

Na een lange weg in de bergen, naja weg zandpad. Eindelijk grens in zicht. Eerst uitchecken bijd e grens van el salvador. Geen problemen. MAn had een computer en voerde van alles in. TOen de grons met honduras. 1 mannetje met een dikke buik. Hijgend en puffend legde ie uit dat er geen officier was. Hij pakte mijn paspoort en schreef mijn naam (verkeerd) op een leeg a4tje en ik kon door lopen. Beetje gek maarja ik ben in Hondura..

NExt stop utilla